Oei,
Met deze scheut in mijn longdrinkglas
doe ik echt de deur dicht tot laat op de
zondagmorgen. Als deze borrel dit
half uur verslaat, gaat de wereld open,
ontstaan er acties die films overtreffen.
Dan is de droom een diepdoorwrochte
allesomvattende levensechte schijn die
trillend vele oogbewegingen met
gesloten ogen volgt, de intenties voelt
en emoties loslaat in een overtreffende
onbegrijpelijkheid.
En de dichter vloog
Zoals hij zichzelf had geschapen
Met penvingers en bevlogen gedachten
Lokkend en verleidend, fluitend en
Afschuwelijk krijsend. Zijn klauwen
Open, ogen hard geel gericht. Snavel
Als dodelijk wapen, geest naar prooi.
De bloedvogel broedt in stoffige
Kantoren, op romantische zolders, in
Slaperige cafxe9s, op toiletten en in
Bedronken nevels van nachtelijke uren.
Maar ook overdag in stadscentra, tussen
Bouwkranen, op markten en lallend op
Plaatsen met veel feestgedruis. Onder de
Brandende zon of in flarden mist, zelfs
Regen houdt de bevlogen dichter niet tegen.
De bevlogen dichter eet stof van de straat,
Leed van kinderen, wanhoop van ziekte,
Overspel van volwassenen, ja zelfs politiek
Schranst hij de ratelende leeghoofdigheid.
En u, kunt u de bevlogen dichter verwachten?
_________________________________________________
Uw oog
Gedichten zijn als vogels van allerlei
Pluimage, maar hoedt u voor een veel
Voorkomende spreeuwachtige soort.
O ja, ze kunnen fraai dansen in de lucht
En duiken dan gestaag het riet in waar
Ze nog volop verder kwebbelen.
Toch, daar waarschuw ik u nier voor!
Nee, kijk nooit verwonderd te lang
Omhoog als ze over uw hoofd vliegen.
Want er is er altijd eentje bij die u
Zeker raakt met zijn ongebluste kalk,
Precies in uw oog.
______________________________________________
Mooi gedroomd
Muziek gemaakt met een groepje Ieren,
Hun Dublin geprezen als stad van Grandeur,
Naar hun grappige driemanvoorstelling gekeken,
Hun vrouwen bewonderd. Zij mijn mandolinespel.
Ook mooi gedroomd, de poxebzie die ik schreef,
In woorden met de strekking: je moet de tijd
Laten bezinken van zwart naar grijs, bruin en
Groen naar blauw en haal uit de transformatie
De eerste stukken ochtenddauw, geplukt voor jouw.
De laatste beelden golden een zilvergroen
Plantendek waarop ik met heel fijne spetters
Hel geel in knoppen aangaf, ook de mooie
Kleur van bloeiend leverkruid spatte van mijn
Hand in een klein wit bed op, de verf was nog nat.
____________________________________________
Lieflijk leed ademt onze getijden als de lucht
openbreekt kunnen we ons laven aan de
terrassen schuilen in de eerste stoelen op het
strand schuurt de zon verbaal de hemel open
gaat de mond breder praten komt de winter
uit zijn gesloten slaap loopt een rilling grauw
over de huid nog schraal.
Maar toch de kracht in de speelse ogen wordt
al wilder er kloppen reeds enige vloeken in
het bloed we kijken onszelf weer verhitter aan
Nu de zomer volgegeten bruin en nog dampend
op passionele emotie huivert de eerste verstilling.
Er vallen gebroken bladeren en we harken het
Dorre spoor bijeen.
De stad rijpt in de rust winter als kaas bier en
dierlijke warmte zoekend bij elkaar met kleine
stemmen kort boomgezang klepperende woorden
roepen we om de nieuwe lente de stadsooievaar.
Erik Vlaksteeter
*
Beroep je niet zoveel op je binnenrijm,
Het klinkt niet altijd harmonieus, dat
Mag ook niet; er hoort een onbeschoft
Stuk vloek in te zitten. De onderkant van
Je gevoel.
Beroep je niet te veel op de anderen, ze
Lopen tussen je vingers door als je
Ze echt aankijkt, maar keer je ook niet
Te veel van ze af, ze hebben zachte ogen.
Beroep je op de nacht als je vrij wilt zijn,
In de eindeloze diepte draait elk beeld
Zich ongecensureerd naar je om in
Musea vol verhalen en beelden vol kunst
Laat de dag de natuur zijn, die vogel die
Overvliegt, dat voorjaar dat ademt in elk
Genoegen, laat je adem de bloemen van
De ramen ontdooien, voel je kind in licht.
En als jij er dan ook nog bent, met jouw
Waarde gewicht en waardigheid, mag
Alles gebeuren, scheppen wij het schuim
Van de heksenketel en roeren het gelaten
Moment.
________________________________________
Het ontstaan van een spontane kakofonie
-
Kleuren zijn heel eenvoudig
Rood of blauw, plat neergezet.
In geen diepte beschreven, geen
Hand nog aan de pallet,
Geen klank nog. Geen ballet
Nog geen hels kabaal, geel is
Geel gewoon in taal.
Toch tikt op de achtergrond een
Ritme opkomend op bekken en
Cimbaal; er klinkt een
Tegendraadse vloek, iemand loopt
Grof met de ellebogen over de
Piano. Er lekt een eerste klarinet.
Tegelijkertijd laat een baritonsax
Een onwelriekende scheet, er zit een
Grove teen knoflook in en een rode
Peper bijtende in zijn reet.
De klanken krijgen een meerkleurigheid,
Grijpen alles van waarde bij de keel.
Het linnen danst met dichterswoorden
Wordt geslagen met gesel op de rug.
Striemen blauwbloed drogen paars oranje.
Snappende vingers en krolse lippen.
Koorts kruipt zacht vochtig in het oksel.
Heet fluistert adem in het oor.
Een horde kwelgeesten lucht vleermuizen
In de wind. De lucht stuwt hormonenx85.
*
Beroep je niet zoveel op je binnenrijm,
Het klinkt niet altijd harmonieus, dat
Mag ook niet; er hoort een onbeschoft
Stuk vloek in te zitten. De onderkant van
Je gevoel.
Beroep je niet te veel op de anderen, ze
Lopen tussen je vingers door als je
Ze echt aankijkt, maar keer je ook niet
Te veel van ze af, ze hebben zachte ogen.
Beroep je op de nacht als je vrij wilt zijn,
In de eindeloze diepte draait elk beeld
Zich ongecensureerd naar je om in
Musea vol verhalen en beelden vol kunst
Laat de dag de natuur zijn, die vogel die
Overvliegt, dat voorjaar dat ademt in elk
Genoegen, laat je adem de bloemen van
De ramen ontdooien, voel je kind in licht.
En als jij er dan ook nog bent, met jouw
Waarde gewicht en waardigheid, mag
Alles gebeuren, scheppen wij het schuim
Van de heksenketel en roeren het gelaten
Moment.
________________________________________
Het ontstaan van een spontane kakofonie
-
Kleuren zijn heel eenvoudig
Rood of blauw, plat neergezet.
In geen diepte beschreven, geen
Hand nog aan de pallet,
Geen klank nog. Geen ballet
Nog geen hels kabaal, geel is
Geel gewoon in taal.
Toch tikt op de achtergrond een
Ritme opkomend op bekken en
Cimbaal; er klinkt een
Tegendraadse vloek, iemand loopt
Grof met de ellebogen over de
Piano. Er lekt een eerste klarinet.
Tegelijkertijd laat een baritonsax
Een onwelriekende scheet, er zit een
Grove teen knoflook in en een rode
Peper bijtende in zijn reet.
De klanken krijgen een meerkleurigheid,
Grijpen alles van waarde bij de keel.
Het linnen danst met dichterswoorden
Wordt geslagen met gesel op de rug.
Striemen blauwbloed drogen paars oranje.
Snappende vingers en krolse lippen.
Koorts kruipt zacht vochtig in het oksel.
Heet fluistert adem in het oor.
Een horde kwelgeesten lucht vleermuizen
In de wind. De lucht stuwt hormonenx85.
Wat ik nu hoor
Dat is het geluid
Van een trompet
Uit de bosjes
Zou het een politicus zijn
Uit: x93De Nieuwe Ordex94
*
Een mooie triestheid te beschrijven, een van de vele.
Zoals een schilderij aanvankelijk heel lelijk, onooglijk
Kan zijn. De kleuren vloekend lijken, de spanning
Ondragelijk en de eerste indruk afkeer opwekt, daarin
Schuilt de mooie triestheid, want ergens is er een ingang.
Daar wordt het oog gegrepen door een kleurenstrijd. Vuur
Lijkt het bijna, rood op blauw en om elkaar heen draaiend,
Toch weer snel verdronken in een poel zwart die gist op
Oker en bruin, alsof er in het brouwsel een uitbarsting zal
Ontstaan, die je verschrikt een pas naar achter laat maken.
Je krijgt zelfs de neiging je handen voor je ogen te slaan,
En je voelt de diepte, je wordt er even ingezogen, alsof je
Verdrinkt in een melasse plakkerige massa die zoet smaakt en
Je komt eruit in het blauw het kobalt blauw, in het koude van
De lucht waar je, lijkt het, op de vleugels van een adelaar naar
De zon wordt gedragen, je borst opgezet als een kleine rode
Vogel. Boven de hitte van de zon nadert een paarse oneindigheid.
Je wilt de structuren aanraken, de geur van de lavendel ruiken,
Maar het zijn geen bloemen, eerder de naaktheid van het geloof.
Met enige passen afstand sta je weer voor het totaalbeeld. De
Sfeer is veranderd, de onooglijkheid is gestructureerd en je
Begrijpt de spanning. Heel even kruipt de triestheid door je
Gevoel en het mag als een kus van het leven, je weet
Waar je onder de huid van het beeld kan kruipen.
*
Bespaar me de tijd
Ze is vervlogen, vergeet de seconde
Ze kan zo hard vloeken
Als je uit het raam staart in het verleden
Je hoort de klanken en ziet de kleuren
Hier en daar laait ook mitrailleurvuur op
Zweeft purperen rook over land en water
En is de horizon nog jong en kinderloos
( je zou zomaar jong hebben kunnen sterven)
Bespaar me de woorden
Ze zijn gestorven in melancholie geproost
En weggedacht in de tijd waarheen
Nog vaak de gedachte afdwalen
En waarin de vergetelheid zijn slag heeft geslagen
Zodat de tuinen paradijselijk hun dag hebben
Verloren
Zoals gezichten hun moment verliezen
Kan ik me alleen aan jou vasthouden
211209
